กฎกระทรวงการคลัง
ออกตามความในพระราชบัญญัติอากรรังนกอีกแอ่น
พุทธศักราช ๒๔๘๒[๑]
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๗ และมาตรา ๑๔ แห่งพระราชบัญญัติอากรรังนกอีแอ่น พุทธศักราช ๒๔๘๒ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังออกกฎไว้ดังต่อไปนี้
ข้อ ๑ บรรดาสถานที่ที่มีรังนกอีแอ่นอยู่ตามธรรมชาตินั้น กรมสรรพากรจะจัดแบ่งให้มีผู้ขออนุญาตเก็บรังนกอีแอ่นตามกำหนดระยะเวลาเท่าใดก็ได้ ผู้ขออนุญาตจะต้องขออนุญาตเก็บรังนกอีแอ่นในสถานที่ตามที่จัดแบ่ง และตามกำหนดระยะเวลานั้น
ข้อ ๒ การขออนุญาตตามข้อ ๑ ให้ขอโดยการประมูลเงินอากร ตามเวลาและวิธีการซึ่งกรมสรรพากรหรือคณะกรมการจังหวัดจะได้ประกาศให้ทราบ
ข้อ ๓ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีอำนาจที่จะอนุญาต หรือไม่อนุญาตให้ผู้ประมูลเงินอากรผู้ใดเก็บรังนกอีแอ่นก็ได้ แล้วแต่จะเห็นสมควร แต่ถ้าจะอนุญาตแล้วให้พิจารณาอนุญาตแก่ผู้ประมูลเงินอากรสูงสุดก่อน ถ้าเห็นว่าผู้นั้นไม่สมควรได้รับอนุญาต ก็ให้พิจารณาอนุญาตแก่ผู้ประมูลเงินอากรรองลงมาเป็นลำดับ
ข้อ ๔ ในกรณีไม่มีผู้ประมูลเงินอากร หรือมีผู้ประมูลเงินอากรแล้ว แต่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังไม่อนุญาต รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังจะจัดให้มีผู้รับอนุญาตโดยวิธีอื่นก็ได้
ข้อ ๕ การอนุญาตของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังจะเป็นอันใช้ได้ต่อเมื่อผู้รับอนุญาตได้ทำสัญญากับอธิบดีกรมสรรพากรหรือข้าหลวงประจำจังหวัดแล้ว โดยมีผู้ค้ำประกันและผู้รับเรือนเป็นที่พอใจของอธิบดีกรมสรรพากรหรือข้าหลวงประจำจังหวัดด้วย
สัญญาเช่นว่านี้ให้ทำตามแบบของกรมสรรพากร
ข้อ ๖[๒] ก่อนที่สัญญาตามข้อ ๕ จะสิ้นสุดลง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังพิจารณาเห็นว่า ผู้รับอนุญาตปฏิบัติการได้ผลดีเป็นที่เรียบร้อยและเชื่อว่าจะปฏิบัติการต่อไปให้ได้ผลดียิ่งขึ้น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังจะอนุญาตให้ต่ออายุสัญญาเดิมออกไปได้อีกเป็นคราวๆ มีกำหนดระยะเวลาคราวละไม่เกินห้าปี โดยกำหนดจำนวนเงินอากรและประโยชน์อย่างอื่นเท่าเดิมหรือสูงขึ้นตามที่เห็นสมควรก็ได้
กฎให้ไว้ ณ วันที่ ๑๕ กันยายน พุทธศักราช ๒๔๘๔
ประดิษฐมนูธรรม
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
กฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๐๔) ออกตามความในพระราชบัญญัติอากรรังนกอีแอ่น พุทธศักราช ๒๔๘๒[๓]
หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ รังนกอีแอ่นเป็นสินค้าที่ส่งออกไปจำหน่ายในต่างประเทศ ต้องแข่งขันกับรังนกอีแอ่นจากเกาะของอินโดนีเซีย หรือชวา เมื่อผู้รับอนุญาตให้เก็บรังนกอีแอ่นหาตลาดในต่างประเทศได้แล้ว รังนกอีแอ่นของประเทศไทยก็จะเป็นสินค้าขาออกที่สำคัญประเภทหนึ่ง แต่กำหนดเวลาที่ผู้รับอนุญาตทำกับรัฐบาลนั้น คราวหนึ่ง ๆ ก็เพียง ๕ ปี เป็นอย่างสูงแล้วจะต้องทำการประมูลเงินอากรกันใหม่ หากผู้รับอนุญาตคนเดิมประมูลไม่ได้ ก็อาจเสียตลาดในต่างประเทศไป ทั้งระยะเวลาเพียง ๕ ปีนี้ ผู้รับอนุญาตก็ไม่ใคร่จะกล้าลงทุนบำรุงรักษาตัวนก เพื่อความเจริญของกิจการรังนกและกิจการค้ารังนก จึงสมควรให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีอำนาจที่จะพิจารณาอนุญาตให้ต่ออายุสัญญาเดิมออกไปได้อีกมีกำหนดเวลาไม่เกิน ๕ ปี
กฎกระทรวง ฉบับที่ ๓ (พ.ศ. ๒๕๑๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติอากรรังนกอีแอ่น พุทธศักราช ๒๔๘๒[๔]
หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ เนื่องจากผู้รับอนุญาตเก็บรังนกอีแอ่นรายเดิมได้รับอนุญาตให้ต่ออายุสัญญาเก็บรังนกอีแอ่นมาครั้งหนึ่งแล้วเป็นเวลาไม่เกินห้าปี แต่การดำเนินการเก็บรังนกอีแอ่นของผู้รับอนุญาตดังกล่าวไม่ได้ผลเท่าที่ควร เพราะประสบวาตภัย ถึงกระนั้นก็ดีผู้รับอนุญาตก็ยังได้ปฏิบัติในการรักษาพันธุ์นกให้เป็นผลดีตลอดมา ทั้งยังได้เสียเงินอากรในอัตราที่กำหนดไว้ในสัญญาเดิมอีกด้วย และเมื่อสัญญาที่ต่อไว้นั้นจะสิ้นสุดลง ผู้รับอนุญาตรายเดิมจึงขอต่ออายุสัญญาออกไปอีก และถ้าหากได้รับอนุญาตให้ต่ออายุสัญญาก็จะเป็นการส่งเสริมให้ผู้รับอนุญาตรายเดิมช่วยรักษาพันธุ์นกและพัฒนาแหล่งนกให้ได้ผลดียิ่งขึ้น แต่การจะอนุญาตดังกล่าวได้นั้นจำเป็นต้องแก้ไขกฎกระทรวงเพื่อให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังมีอำนาจพิจารณาอนุญาตต่ออายุสัญญาเดิมออกไปได้อีกคราวละไม่เกินห้าปี จึงได้ออกกฎกระทรวงฉบับนี้
ต่อศักดิ์/จัดทำ
๑ ธันวาคม ๒๕๔๙
รัศม์วรรณวลัย/ตรวจ
๖ มกราคม ๒๕๕๒
ณัฐดนัย/แก้ไข
๑๓ มกราคม ๒๕๕๒
[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๕๘/ตอนที่ - /หน้า ๑๑๗๗/๑๙ กันยายน ๒๔๘๔
[๒] ข้อ ๖ แก้ไขเพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ ๓ (พ.ศ. ๒๕๑๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติอากรรังนกอีแอ่น พุทธศักราช ๒๔๘๒
[๓] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๘/ตอนที่ ๑๙/หน้า ๒๖๖/๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๔
[๔] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๘๕/ตอนที่ ๒๖/หน้า ๑๘๘/๒๖ มีนาคม ๒๕๑๑