พระราชกฤษฎีกา
กำหนดเกาะที่นกอีแอ่นทำรังอยู่ตามธรรมชาติเป็นเขตห้าม
พุทธศักราช ๒๔๘๕
ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
(ตามประกาศประธานสภาผู้แทนราษฎร
ลงวันที่ ๔ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐
และวันที่ ๑๖ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๔๘๔)
อาทิตย์ ทิพอาภา
ปรีดี พนมยงค์
ตราไว้ ณ วันที่ ๓๐ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๔๘๕
เป็นปีที่ ๙ ในรัชกาลปัจจุบัน
โดยที่เห็นสมควรกำหนดเกาะที่นกอีแอ่นทำรังอยู่ตามธรรมชาติเป็นเขตห้าม
คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๖ แห่งพระราชบัญญัติอากรรังนกอีแอ่น พุทธศักราช ๒๔๘๒ จึงให้ตราพระราชกฤษฎีกาขึ้นไว้ดังต่อไปนี้
มาตรา ๑ พระราชกฤษฎีกานี้ให้เรียกว่า “พระราชกฤษฎีกากำหนดเกาะที่นกอีแอ่นทำรังอยู่ตามธรรมชาติเป็นเขตห้าม พุทธศักราช ๒๔๘๕”
มาตรา ๒[๑] ให้ใช้พระราชกฤษฎีกานี้ตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
มาตรา ๓ ให้กำหนดเกาะตามใบแนบท้ายพระราชกฤษฎีกานี้เป็นเขตห้าม ตามความในมาตรา ๖ แห่งพระราชบัญญัติอากรรังนกอีแอ่น พุทธศักราช ๒๔๘๒
มาตรา ๔ ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังรักษาการตามพระราชกฤษฎีกา
นี้
ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
จอมพล ป. พิบูลสงคราม
นายกรัฐมนตรี
ใบแนบ
|
ชื่อเกาะ |
อำเภอ |
จังหวัด |
หมายเหตุ |
|
เกาะจาน เกาะรัง เกาะคางเสือ เกาะห้า เกาะแต เกาะพะลวย เกาะงัวจิว เกาะรูสิบ เกาะหน้าเทวดา เกาะกันตัง เกาะยายโส เกาะตาโส เกาะพิง[๒] เกาะพาง เกาะชีกง เกาะง่ามน้อย เกาะง่ามใหญ่ เกาะมะพร้าว เกาะคา เกาะรังกาจิ๋ว เกาะคูลา เกาะยุ้ง เกาะมัดหวาย เกาะหลังห้า เกาะรังปะทัด เกาะวัวเต๊ะ เกาะเล่าผู้ เกาะดุงตู เกาะง่าม เกาะนกเภา เกาะหลัก |
เมือง ปะทิว สวี สมุย สมุย สมุย สมุย ปากพยูน ปากพยูน ปากพยูน ปากพยูน ปากพยูน เมืองประจวบคีรีขันธ์ เมืองประจวบคีรีขันธ์ ปะทิว เมืองชุมพร เมืองชุมพร เมืองชุมพร เมืองชุมพร เมืองชุมพร สวี สวี สวี สวี สวี เกาะสมุย เกาะสมุย เกาะสมุย เกาะสมุย เกาะสมุย เกาะสมุย |
ประจวบคีรีขันธ์ ชุมพร ชุมพร สุราษฎร์ธานี สุราษฎร์ธานี สุราษฎร์ธานี สุราษฎร์ธานี พัทลุง พัทลุง พัทลุง พัทลุง พัทลุง ประจวบคีรีขันธ์ ประจวบคีรีขันธ์ ชุมพร ชุมพร ชุมพร ชุมพร ชุมพร ชุมพร ชุมพร ชุมพร ชุมพร ชุมพร ชุมพร สุราษฎร์ธานี สุราษฎร์ธานี สุราษฎร์ธานี สุราษฎร์ธานี สุราษฎร์ธานี สุราษฎร์ธานี
|
|
พระราชกฤษฎีกากำหนดเกาะที่นกอีแอ่นทำรังอยู่ตามธรรมชาติ เป็นเขตห้าม (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๔๙๖[๓]
หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากพระราชกฤษฎีกากำหนดเกาะที่นกอีแอ่นทำรังอยู่ตามธรรมชาติเป็นเขตห้าม พุทธศักราช ๒๔๘๕ ได้กำหนดเกาะที่นกอีแอ่นทำรังอยู่ตามธรรมชาติ เป็นเขตห้ามไว้แล้วนั้น ปรากฏว่า ยังมีเกาะที่นกอีแอ่นทำรังอยู่ตามธรรมชาติที่มิได้กำหนดเป็นเขตห้ามอยู่อีก ฉะนั้นเพื่อรักษาไว้ซึ่งทรัพยากรของชาติและผลประโยชน์ของรัฐ จึงควรกำหนดเกาะที่นกอีแอ่นทำรังอยู่ตามธรรมชาติเป็นเขตห้ามเพิ่มเติมอีก
รัศม์วรรณวลัย/ผู้จัดทำ
๓๐ ธันวาคม ๒๕๕๑