กฎกระทรวง
ฉบับที่ ๖ (พ.ศ. ๒๕๓๙)
ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์
พ.ศ. ๒๕๓๕
---------------
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ และมาตรา ๓๙ แห่งพระราชบัญญัติธุรกิจ
นำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. ๒๕๓๕ นายกรัฐมนตรีออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
ข้อ ๑ ให้ยกเลิกความในข้อ ๑ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๓๖)
ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. ๒๕๓๕ และให้ใช้ความ
ต่อไปนี้แทน
"ข้อ ๑ การอนุญาตให้เป็นมัคคุเทศก์ แบ่งเป็นสองประเภท ดังนี้
(๑) มัคคุเทศก์ทั่วไป หมายความว่า มัคคุเทศก์ซึ่งมีความรู้เกี่ยวกับงานนำเที่ยว
ครอบคลุมในทุกสาขา สำหรับนำนักท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่าง ๆ โดยใช้ภาษาไทยหรือภาษา
ต่างประเทศ
(๒) มัคคุเทศก์เฉพาะ หมายความว่า มัคคุเทศก์ซึ่งมีความรู้เกี่ยวกับงานนำเที่ยว
เฉพาะสาขา เช่น สาขาประวัติศาสตร์ โบราณคดี และการนำเที่ยวป่า เป็นต้น อันเป็นการให้ความรู้
แก่นักท่องเที่ยวที่มีความสนใจในสาขานั้น ๆ ตามที่นักท่องเที่ยวต้องการจะทราบ
ความรู้เช่นใดจะเป็นคุณสมบัติของมัคคุเทศก์ทั่วไปหรือมัคคุเทศก์เฉพาะให้เป็น
ไปตามวุฒิบัตรหรือการฝึกอบรมที่คณะกรรมการธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์จะได้รับรองตาม
มาตรา ๔๐ แห่งพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. ๒๕๓๕"
ข้อ ๒ ให้ยกเลิกความในวรรคหนึ่งของข้อ ๕ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒
(พ.ศ. ๒๕๓๖) ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. ๒๕๓๕ และ
ให้ใช้ความต่อไปนี้แทน
"ข้อ ๕ ใบอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์มีสองประเภท ดังนี้
(๑) ใบอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์ทั่วไป ให้ใช้ได้ทั่วราชอาณาจักรตามเงื่อนไข
ที่กำหนดไว้ในใบอนุญาต
(๒) ใบอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์เฉพาะ ให้ใช้ได้เฉพาะงานนำเที่ยวเฉพาะสาขาและ
ตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในใบอนุญาต"
ข้อ ๓ บรรดาใบอนุญาตที่ได้ออกให้ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๓๖)
ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. ๒๕๓๕ ให้ใช้ได้ต่อไปจนกว่า
จะสิ้นอายุ
ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๒ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๓๙
บรรหาร ศิลปอาชา
นายกรัฐมนตรี
+----------------------------------------------------------------------------------------------------+
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้กฎกระทรวงฉบับนี้ คือ โดยที่ปัจจุบันกฎกระทรวง
ฉบับที่ ๒ (พ.ศ. ๒๕๓๖) ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์
พ.ศ. ๒๕๓๕ ข้อ ๑ ได้กำหนดห้ามมิให้มัคคุเทศก์ทั่วไปปฏิบัติงานของมัคคุเทศก์พิเศษโดยแยก
ประเภทของมัคคุเทศก์พิเศษตามสาขาความชำนาญ และข้อ ๕ ได้กำหนดแยกใบอนุญาตไว้ตาม
ประเภทของมัคคุเทศก์นั้น ๆ แต่ปรากฏข้อเท็จจริงว่า มัคคุเทศก์พิเศษซึ่งจะมีความรู้เฉพาะสาขา
เช่น สาขาประวัติศาสตร์ โบราณคดี การนำเที่ยวป่า มีจำนวนไม่เพียงพอที่จะรองรับนักท่องเที่ยว
ในปัจจุบัน และโดยที่การฝึกอบรมมัคคุเทศก์ได้กำหนดหลักสูตรการอบรมมัคคุเทศก์ทั่วไปให้มี
ความรู้ครอบคลุมถึงการนำเที่ยวทุกสาขาจนในปัจจุบันมัคคุเทศก์ทั่วไปสามารถทำงานของ
มัคคุเทศก์พิเศษได้ สมควรจำแนกประเภทมัคคุเทศก์เสียใหม่เป็นมัคคุเทศก์ทั่วไปและมัคคุเทศก์
เฉพาะ โดยให้มัคคุเทศก์ทั่วไปสามารถปฏิบัติงานนำเที่ยวได้ทุกสาขา และมัคคุเทศก์เฉพาะปฏิบัติ
งานนำเที่ยวได้เฉพาะสาขาหรือเฉพาะพื้นที่ ทั้งนี้ เพื่อให้มีมัคคุเทศก์มีจำนวนเพียงพอกับ
อุตสาหกรรมท่องเที่ยวในปัจจุบัน จึงจำเป็นต้องออกกฎกระทรวงนี้
[รก. ๒๕๓๙/๕๙ก./๒๒/๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๓๙]